| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
ئهدا ههر جه زوهوه فره زوو مهزانوو واچوو كهی بهڵام ويرما كه پاييز بێ و تازه ياوهيبێنێ پنه بهی واتت : "وهشهويسم تۆنی پهلهت نهبۆ با وههار بهی ههراڵهبرهمێ بهربهيا ئێمهيچ مياومێ به ههنترينی ئارۆ سهبهی" وههار ئاما و بی به پاييز كه پاژهرهژوو وهزهكا بی به گهڵا و زهرد بی و رێزا تۆكۆچت كهرد نهدیهيوه دما نهكهردت واچی" خواحافێز" ئيسهيچ كه ديهيم شۆنۆ چنێ وههاراره زاوڵه گۆلالێو به دهستهوه ، من ديانێت پهی تۆ نهدیهی پهيم ديم زاوڵهكهت وهردا گرهوا كهوتی وهڵێش ئاستت به جيا نهزانام مهنزوورت چێشا ههرچی من ديانێ و ئاد گرهوا نهديهيوه دما تا به دهنگيوی گۆلالهوه نهچرا : " ئهدا . . . ئهدا . . . ئهدا . . . " عبدالله حبيبي |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387ساعت 1:4 قبل از ظهر توسط عبدالله حبیبی
|
|
||
|
|
|
|
|
كردي مرا با يك نظر،ديـــــــــوانه و آشفته تر اي گلرخ زيبا سيـــــر، وي روشنايي بَصــَـــر يكباره پيچيدي به هم ، سـوز دل و بازار غم ديگرنماند در ديده نم،شـــهزادة زرين كَمَـــر وه چه پريشان آمدي،چون شاه تركان آمدي درمان هجران آمــــدي،مبهوت رخسارت قَمَر تا مونس جانم شدي،غم را تو درمانم شدي مرغ غزلخوانم شدي، شبهاي تارم شــد زِبَر اي معدن حجب و حيا ، وي ديدگــانم را ضيا اي جان جانانم بيا ، در اشك چشمانم نِگَــر سرها فــــداي جان تو ،عالم همه حيران تو آب لب حيوان تو ، احياگـــــــــــــــر نوع بَشَر نامت ندانم چون برم ، اي مصدر قهر و كـرم خواهم كه آيي دربرم،صبري نماندستم دِگَر |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه هشتم فروردین 1387ساعت 0:8 قبل از ظهر توسط عبدالله حبیبی
|
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
آبان 1388 اردیبهشت 1388 اسفند 1387 دی 1387 خرداد 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 تیر 1386 |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
